#it
emu
fut
hit
lek
psy
syn

FONDUE...

FONDUE

Piękna zaproponowała fondue, danie które znałem tylko ze słyszenia, ale nigdy nie miałem okazji wypróbować, więc chętnie się zgodziłem. Poszliśmy do Balzaca. Siedliśmy. Położyłem na stoliku hełm szturmowca z bijatyki poduszkowej, zamówiliśmy danie i zaczęliśmy cierpliwie czekać. Po 15 minutach kelnerka podała butelkę z wodą. Dziwne, bez szklanek. Zasypiałem już z głodu, kiedy zostaliśmy zaszczyceni resztą tego, okazuje się, wyszukanego dania - talerzyk z warzywami i to coś - garnuszek z płonącym poniżej podgrzewaczem i śmiesznymi widelczykami. Zakłopotało to nas, co mamy teraz robić? Piękna moja zasięgnęła więc informacji technicznej u eksperta, kelnerki:
- Przepraszam, my tu pierwszy raz startujemy do takiego dania, może pani podpowiedzieć nam, jak to się je?
Ucieszeni rozpoczęliśmy konsumpcję z poczuciem pewności, jaką daje wiedza od eksperta. Ogarnął nas romantyzm chwili wspólnej konsumpcji. Nurtowała nas jednak ta butelka z wodą na stole. Nalałem sobie tej wody trochę na talerz, żeby upewnić się że to woda, test organoleptyczny potwierdził. Nie potrafiłem jednak sobie wyobrazić jak to połączyć to fondue...
- Przepraszam, mam pytanie natury technicznej - zapytałem nieśmiało - jak się korzysta z tej wody podczas jedzenia fondu?
- A nie, to koleżanka podała wazon z wodą na pani kwiatka... - powiedziała kelnerka, po czym ja usłyszałem w myślach "k***a, ale wstyd przed Ryśkiem" i wybuchnęliśmy śmiechem.

MANDAT...

MANDAT

Parę lat temu z moim ówczesnym i jego rodziną pojechałam nad wewnątrzmiastowe jezioro (Głębokie - kto widział, ten wie) na ognisko. Ojczym ówczesnego przywiózł nas tam takim pseudo busikiem, co było surowo zakazane, nie ze względu na to, że pseudo busik, ale dlatego, że las, przyroda nieskalana, usiana dębami a raczej butelkami po Dębowym Mocnym... No i ktoś naszego kierowcę podkablował (swoją drogą słusznie).Przyjechała policja, zawinęli omawianego wraz z wehikułem i wszyscy razem zaginęli w paszczy...yyy...puszczy. Dziatki płakały, ciemność zapadła "a tato nie wraca i nie wraca"... Gawiedź lekko wstrząśnięta (niemieszana) losem wrzuconej w ręce sprawiedliwości głowy rodziny oczekuje i zamartwia się na śmierć. Aż tu nagle z zagajnika słychać ciche skrzypienie... Głośniej... głośniej... aż... z pomiędzy krzaków wyjeżdża bohater tej przydługiej opowieści na rowerze. Powiedzieć, że osobnik ten jest otyłym to mało. Brzuch zahacza o kierownicę, sapie tęgo - widać, że tego rodzaju wyczyn sportowy pojawił się ostatnio w jego życiorysie około narodzin. Wszyscy zdębieli wraz z porozrzucanymi butelkami. Wysłuchaliśmy opowieści przybyłego.

Okazało się, że policjanci wlepili mu 500 zł mandat. Na co on odrzekł bezczelnie, że za tyle, to on sobie może rower kupić, wtedy miałby czym do lasu jeździć zamiast pakować się w auto. Więc co zrobili panowie policjanci? Pojechali z nim do najbliższego supermarketu i nakazali za kwotę mandatu nabyć bicykl, co też uczynił. Na dowód - gdyż historia to niewiarygodna - okazał nam paragon głoszący wszem i wobec, że nabytek został zakupiony godzinę wcześniej.

GUMOFILCE...

GUMOFILCE

Pojechałem na jedną budowę, był tam jakiś problem. Na miejscu widzę pracującego gościa w okolicach trzydziestki. Pracuje w gumofilcach! - żebyście widzieli jakie tutaj są buty do pracy w zimie i ile "dezajnow". Wywiązała się dyskusja:
ja - Skąd masz gumofilce ?
on - Jesce z Polski, przywiozłek se jakem psyjezdzoł
ja - A jak długo tu jesteś?
on - Jedenoscie roków.
I dwa retoryczne pytania cisną mi się na usta:
1. Kto emigrując z Polski w wieku lat ok. 20 ( zresztą w każdym wieku ), zabiera ze sobą gumofilce?
2. Jakie życie kwitnie wewnątrz gumofilców po 11 latach użytkowania?