WDZIĘCZNOŚĆ
Babcia kolegi miała działkę budowlaną, przeznaczoną w przyszłości pod domek dla kochanego wnusia. Działka pusta była ogólnie, jak p**** zakonnicy, ale ogrodzona należycie metalowym płociskiem, żeby ktoś czegoś czasem, aby nie podwędził. Wiadomo, na zimne dmuchać. W Polsce zwłaszcza.
Rzeczony płot wziął był i zardzewiał z czasem, jak to w zwyczaju żelastwa jest. W związku z powyższym kolegę mojego zaczęły męczyć teksty babci w stylu:
- Jacuuuuś, wziąłbyś się za ten płot, Jaaaacuś pomaluj żesz toto wreszcie, itd., itp., etc...
Kolega, jako że cierpliwy jest (i leniwy), odpowiadał na to niezmiennie:
- Babcia, a co ja mam się tym zajmować, jak to nie moje?
Natrafiwszy na tak niespodziewany opór materii Babcia wzięła się na sposób i zapisała wnusiowi działkę na własność. A co, i tak jego miało być, a nie będzie miał wymówki teraz. Znowu do wnusia z tekstem:
- Jaaacuuś no teraz to już pomalować ten płot musisz chyba.
Na co Jacuś z właściwą sobie flegmą:
- Oj Baaabcia, a co ty się tak tym tak interesujesz, przecież to nie twoje.